Binti wa Mvuvi na Ahadi ya Bahari
Katika kijiji kimoja cha pwani, aliishi mvuvi maskini pamoja na bintiye aliyeitwa Amina. Mvuvi huyo alivua samaki kila siku ili kupata riziki, lakini siku nyingi alirudi nyumbani mikono mitupu. Amina alikuwa msichana mpole, mwenye moyo wa huruma na bidii.
Siku moja asubuhi, dhoruba kali ilipiga baharini na mvuvi akawa karibu kuzama. Ghafla, samaki mkubwa wa dhahabu akajitokeza na kumwokoa kwa kumvuta hadi ufukweni. Samaki yule akanena kwa sauti ya binadamu, 'Nimekuokoa kwa sababu ya wema wa bintiyo. Mwambie ahifadhi tabia yake njema, naye hatakosa baraka.'
Mvuvi alirudi nyumbani akamsimulia Amina kisa hicho. Amina hakubadilika kwa sababu ya ahadi ya baraka, bali aliendelea kuwasaidia wazee wa kijiji, kuwapikia mayatima, na kuwafariji wagonjwa. Hakutaka thawabu, ila aliridhika na furaha ya kuwasaidia wengine.
Baada ya muda, ukame ulikumba kijiji na watu wakakosa chakula. Amina aliwakaribisha watu nyumbani kwao na kugawa hata kile kidogo walichokuwa nacho. Wanakijiji walistaajabu, 'Mbona unagawa wakati wewe mwenyewe huna?' Amina alijibu, 'Kushiriki katika shida ndio utajiri wa kweli.'
Hatimaye, samaki wa dhahabu aliibuka tena ufukweni akaleta hazina ya lulu na kumpa Amina. Akasema, 'Mwenye kutoa bila kungoja malipo ndiye anayestahili kupokea zaidi.' Amina aligawa hazina ile kwa kijiji chote, na tangu siku hiyo kijiji kilistawi kwa upendo na mshikamano.