Mzee Hekima na Wana Wawili
Katika kijiji cha Tushikamane, paliishi mzee mmoja aliyeitwa Hekima. Mzee Hekima alikuwa na shamba kubwa lenye rutuba na mifugo mingi. Alikuwa na wana wawili: mkubwa aliitwa Tabu na mdogo aliitwa Tumaini.
Tabu alikuwa mvivu na mwenye kiburi. Alipenda kula, kulala, na kujivunia utajiri wa baba yake. Tumaini, kinyume chake, alikuwa mchapakazi, mpole, na mwenye kuheshimu wengine. Kila asubuhi, Tumaini aliamka mapema kwenda shambani, ilhali Tabu alibaki kitandani hadi jua likawa juu.
Mzee Hekima alipozeeka, aliwaita wanawe ili kugawa mali yake. Akawaambia, 'Nitamwachia kila mmoja sehemu sawa ya mali. Lakini kumbukeni, mali si kitu, bali jinsi mnavyoitumia ndiyo muhimu.' Akawagawia kila mmoja shamba, mifugo, na kiasi cha fedha sawa.
Baada ya muda, mzee Hekima akafariki. Tabu akaanza kuuza mifugo yake ili apate fedha za starehe. Hakulima shamba lake, likajaa magugu. Fedha alizopata akazitumia kwa anasa hadi zikaisha. Mwishowe, akabaki maskini.
Tumaini, kwa upande mwingine, alilima shamba lake kwa bidii, akatunza mifugo yake vizuri, na akawekeza fedha zake kwa hekima. Shamba lake likazaa mazao mengi, mifugo ikaongezeka, na utajiri wake ukakua. Akawa tajiri anayeheshimika kijijini.
Tabu alipoona hali yake, alijuta. Akaenda kwa Tumaini kuomba msamaha na msaada. Tumaini, kwa moyo wa upendo, akamkaribisha na kumfundisha mbinu za kazi. Tabu akabadilika, akawa mchapakazi, na pole pole maisha yake yakaanza kuimarika. Hapo ndipo walipoelewa maneno ya baba yao: kwamba mali bila bidii na hekima ni kama maji yanayopita mikononi.