Sungura na Kisima cha Wanyama
Hapo zamani za kale, kulikuwa na ukame mkubwa katika msitu mmoja. Mito ilikauka, madimbwi yakageuka vumbi, na wanyama wote wakaanza kuteseka kwa kiu. Wanyama wote wakakutana chini ya mti mkubwa wa mbuyu ili kutafuta suluhu.
Tembo, kwa kuwa ndiye mkubwa kuliko wote, akasema, 'Hebu tuchimbe kisima cha pamoja. Kila mmoja achimbe kwa zamu mpaka tupate maji.' Wanyama wote wakakubali isipokuwa Sungura ambaye alikuwa mvivu. Sungura akasema, 'Mimi sina haja ya kuchimba. Mwili wangu ni mdogo, sihitaji maji mengi.'
Wanyama wakachimba kwa siku nyingi hadi maji yakatoka. Furaha ikawajaa wote. Wakaweka sheria kwamba anayetaka maji lazima awe amechangia kazi ya kuchimba. Sungura, kwa kuwa hakuchangia, akakatazwa kuyatumia.
Lakini Sungura alikuwa mjanja. Usiku, alipojua wanyama wamelala, alinyemelea kisimani na kunywa maji kwa wingi. Asubuhi, wanyama wakakuta nyayo za Sungura kandoni mwa kisima. Wakaamua kumweka mlinzi.
Kobe akajitolea kulinda. Akajipaka utomvu wa mti unaonata mwili mzima, kisha akajificha karibu na kisima. Sungura aliporudi usiku, akamkuta Kobe akidhani ni gogo la mti. Sungura akampiga teke, na mguu wake ukanasa. Akapiga mwingine, nao ukanasa pia. Hatimaye akanaswa kabisa.
Asubuhi, wanyama wakamkuta Sungura amenaswa. Wakamwadhibu kwa kumzuia kunywa maji kwa muda mrefu, na Sungura akajifunza kwamba mvivu hula mawe, na ujanja bila bidii huleta aibu.