Kisima cha Matumaini
Mvua ilipokoma kunyesha katika kijiji cha Mwangaza, ardhi ilikauka kama jangwa. Kisima pekee kilichobaki na maji kilikuwa kile cha bibi Asha, kilichochimbwa na mumewe miaka mingi iliyopita. Kila asubuhi, wanakijiji walifurika mlangoni pa bibi Asha wakiwa na ndoo na mitungi, wakimwomba awaruhusu kuteka maji.
Bibi Asha hakuwahi kumkatalia mtu yeyote. Aliamini kwamba maji ni uhai, na uhai hauuzwi. "Tekeni kwa kadiri mnavyohitaji," aliwaambia kwa tabasamu. "Lakini msipoteze hata tone moja, kwani kila tone ni baraka." Watu walistaajabu jinsi kisima kile kidogo kilivyoendelea kutoa maji bila kukauka, ilhali visima vingine vyote vilikuwa vimekauka.
Siku moja, alifika mfanyabiashara tajiri kutoka mjini akiwa na pesa nyingi. Alimtaka bibi Asha amwuzie kisima chake ili akijenge ukuta na kuwauzia wanakijiji maji kwa bei kubwa. Bibi Asha alimtazama machoni na kusema, "Kisima hiki si mali yangu peke yangu; ni mali ya kila aliye na kiu. Sitauza kamwe kile kinachowaweka hai jirani zangu."
Mfanyabiashara aliondoka akiwa amekasirika, lakini wanakijiji walizidi kumpenda bibi Asha. Walipoanza msimu wa mvua tena, walikusanyika na kuchimba kisima kikubwa cha pamoja, wakikiita 'Kisima cha Matumaini', kwa kumkumbuka mwanamke aliyewafundisha kwamba ukarimu ni utajiri usio na kifani.