Rafiki wa Kweli
Amina na Zawadi walikuwa marafiki tangu shule ya msingi. Walikuwa wakisoma pamoja, wakicheza pamoja na kushirikiana mawazo yao. Watu wa mtaani waliwaita 'pacha' kwa sababu ya urafiki wao mkubwa, ingawa hawakuwa na uhusiano wa damu. Urafiki wao ulijengwa juu ya uaminifu na kuheshimiana.
Mwaka mmoja, Zawadi aliugua maradhi makali ambayo yalimlazimu kulazwa hospitalini kwa muda mrefu. Wenzake wengi wa shuleni walimsahau haraka, lakini si Amina. Kila baada ya shule, Amina alimtembelea Zawadi hospitalini, akimletea madaftari na kumweleza yaliyofundishwa darasani. Pia alimsomea hadithi za kufurahisha ili kumpa moyo.
Wazazi wa Zawadi walishangazwa na uaminifu wa Amina. Mama yake Zawadi alimwambia, 'Mwanangu, umepata rafiki wa kweli ambaye hatakuacha hata wakati wa shida.' Zawadi alitokwa na machozi ya furaha, akijua kuwa urafiki wao ulikuwa wa thamani kubwa kuliko dhahabu.
Baada ya majuma kadhaa, Zawadi alipona na kurejea shuleni. Hakuwa amebaki nyuma katika masomo kwa sababu Amina alikuwa amemsaidia daima. Wawili hao waliendelea kuwa marafiki wa karibu, na hadithi yao ikawa fundisho kwa wengi kuwa rafiki wa kweli hujulikana wakati wa shida, si wakati wa raha pekee.